ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ
2026.08.23
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
Κήρυγμα στις 23/8/1992.
Μας λέει το σημερινό Ευαγγέλιο ότι, ενώ ο Κύριος δίδασκε τον λόγο του Θεού και εξηγούσε στους ανθρώπους, τι σημασία έχει ο λόγος του Θεού, που φωτίζει τις καρδιές και κάνει τους ανθρώπους να αγαπήσουν τον Θεό, και να αγωνιστούν για να γίνουν τέκνα του Θεού και να έχουν την ελπίδα της αιωνίου ζωής, μια απλή γυναίκα μέσα από το πλήθος των ανθρώπων που άκουγαν τα λόγια του, πετάχτηκε και είπε: «Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας» Ήθελε να δείξει με τα λόγια αυτά, ότι η διδασκαλία του Κυρίου είχε μπει τόσο βαθιά μέσα στην καρδιά της, την είχε συγκινήσει τόσο πολύ, που δεν ήξερε με τι λόγια να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της. Και καταλαβαίνοντας ότι, ό,τι και να έλεγε, δεν θα ήταν άξιο «ευχαριστώ» γι’ αυτή την μεγάλη δωρεά, τον λόγο του Θεού που είναι πυρ ζωής και φως, φώναξε: «Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσασά σε καὶ μαστοὶ οὓς ἐθήλασας». Καλότυχη, μακαρία, ευτυχισμένη εκείνη η γυναίκα, η κοιλιά της οποίας Σε βάστασε, και από τους μαστούς της οποίας θήλασες γάλα για να μεγαλώσεις ως άνθρωπος και να γίνεις Αυτός που είσαι τώρα, κήρυκας του λόγου του Θεού.
Αγαπητοί μου αδελφοί,
Ακούγοντας τα λόγια αυτά ο Χριστός έκανε μια παρατήρηση, την εξής: «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν». Καλά, τους λέγει, είναι τα λόγια αυτά, αλλά αληθινά μακάριος είναι εκείνος που ακούει τον λόγο του Θεού. Και εσύ, που μιλάς αυτή την στιγμή και εκφράζεις τον ενθουσιασμό σου, είσαι ευλογημένη και μακαρία, γιατί άκουσες τον λόγο του Θεού, τον άκουσες με την καρδιά σου, όχι με τα αυτιά. Δεν ακούμπησε μόνο στα τύμπανα των αυτιών σου αλλά μπήκε στην καρδιά σου: «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν».
Κάποια φορά, αδελφοί μου, συνέβη μια ανάλογη ιστορία. Ήταν ένας παπάς και μιλώντας σε κάποιους ανθρώπους, τους έλεγε λόγια του Θεού. Τα έλεγε, όπως έπρεπε να τα ειπεί, βγάζοντάς τα από την καρδιά του, από τη ζωή του, από το είναι του, με αγάπη και πόνο. Τότε ένας άνθρωπος, που ήθελε να τον πειράξει, προφανώς γιατί τα λόγια τού παπά ακούγονταν μόνο στα αυτιά του αλλά δεν έμπαιναν μέσα στην καρδιά του, του λέει:
- Παππούλη, μας μιλάς για τον Χριστό σαν να τον είχες γείτονα και να καθόσασταν στο διπλανό σπίτι.
Και ο ιερέας του λέει:
- Να με συγχωρείς, παιδί μου. Ο Χριστός δεν καθόταν, ούτε κάθεται στο διπλανό σπίτι. Κάθεται κάπου πιο κοντά μου.
- Τι είπες; του λέει εκείνος. Πιο κοντά από το διπλανό σπίτι τον αισθάνεσαι τον Χριστό; Πού, δηλαδή;
- Ο Χριστός ζει μέσα στην καρδιά μου, του απάντησε ο παπάς. Το είπε ο ίδιος: «Ἐάν τις με ἀγαπᾷ, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν». Όποιος με αγαπάει, αμέσως, σε ανταπόδοση, τον αγαπάει ο Πατέρας Μου ο ουράνιος. Και τότε Εγώ και ο Πατέρας μου μαζί, ερχόμαστε και κατοικούμε μέσα στην καρδιά του. Έτσι, λοιπόν, από την στιγμή που αγάπησα τον Χριστό, Τον έχω μέσα στην καρδιά μου! Κατοικεί μέσα στην καρδιά μου!
Αυτό είπε ο Κύριος και στη γυναίκα αυτή, που αναφέρει το Ευαγγέλιο! «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ». Μακάριος ο άνθρωπος που, όταν ακούει τον λόγο του Θεού, δεν μπαίνει στο αυτί του μόνο αλλά μπαίνει και μέσα στην καρδιά του. Γιατί από την στιγμή που αισθάνεται στην καρδιά του έστω ένα ελαφρό πόνο για τον λόγο του Θεού και για τη ζωή που δίνει ο λόγος του Θεού, την ίδια στιγμή, ο Πατέρας ο ουράνιος, έχει κατεβεί μαζί με τον Χριστό μέσα στην καρδιά του.
Και σε κάποια άλλη περίπτωση είπε ο Χριστός:
- Είσαστε πραγματικά μακάριοι, που ακούτε τον λόγο του Θεού και βλέπετε αυτά που βλέπετε. Γιατί πολλοί προφήτες και βασιλείς επιθύμησαν να δουν και να ακούσουν αυτά που βλέπετε και ακούτε, και δεν αξιώθηκαν να τα ακούσουν.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερο πράγμα, από το να αξιωθεί να δει κανείς το πρόσωπο του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Μακάριοι εκείνοι που θα αξιωθούν να το δουν την ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας, διότι θα έχουν κληρονομήσει μια για πάντα την αιώνια ζωή. Και μακάριοι και καλότυχοι ήταν εκείνοι, που άκουσαν τον Χριστό τότε να τους ομιλεί και να τους διδάσκει. Γιατί εκείνοι που Τον άκουσαν, με τη καρδιά τους όχι με τα αυτιά τους, έγιναν όλοι Απόστολοι. Και, από άνθρωποι τιποτένιοι, απλοί, ασήμαντοι, όπως ήταν ο Απόστολος Πέτρος, αξιώθηκαν να γίνουν τα μεγαλύτερα πρόσωπα της παγκοσμίου ιστορίας! Όχι της ιστορίας της αμαρτίας και του κακού, αλλά της αγίας ιστορίας, της ιστορίας του Θεού.
Ο Απόστολος Πέτρος αξιώθηκε να γίνει ο Πρωτοκορυφαίος Απόστολος, η πέτρα και το θεμέλιο της Εκκλησίας. Και η ταπεινή κοπέλα της Ναζαρέτ, που είχε ανοίξει την καρδιά της και έψαχνε με ζήλο να βρει τον λόγο του Θεού για να τον βάλει μέσα της, έγινε η Μητέρα όλου του κόσμου! Βασίλισσα και προστάτις όλου του κόσμου!
Εάν θελήσουμε να εξετάσουμε τον εαυτό μας, και να αναρωτηθούμε: Τι μας χρειάζεται στη ζωή αυτή, τι μας λείπει; Αν θελήσουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα καταλήξουμε σε αυτό, που μας δίδαξε ο Κύριός μας και το ακούσαμε στο σημερινό Ευαγγέλιο:
Πήγε στο σπίτι της Μάρθας και της Μαρίας. Και η Μάρθα ασχολιόταν να φτιάξει κεράσματα και φαγητά. Ενώ η αδερφή της, η Μαρία αφοσιώθηκε να ακούει τον λόγο του Θεού από το στόμα Του. Και στο τέλος διαμαρτυρήθηκε η Μάρθα, και είπε:
- Κύριε, πώς την αφήνεις να κάθεται και να ακούει λόγια, την στιγμή που έχουμε δουλειές;
Και της απάντησε ο Χριστός:
- Μάρθα Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρβάζῃ περὶ πολλά». Και μάλιστα πολλά, από εκείνα που ποτέ δεν χορταίνουν τον άνθρωπο. Γιατί ο άνθρωπος δεν χορταίνει με την ύλη και με τα υλικά. Δεν χορταίνει με τά σωματικά. Χορταίνει όταν τρέφει και την ψυχή του. Και γι’ αυτό η «Μαρία τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς». Αυτό που κάνει η Μαρία είναι η σωστή επιλογή. Και αυτό δεν θα το χάσει ποτέ. Θα χορτάσει η καρδιά της και θα μείνει για πάντα χορτασμένη.
Κάποια φορά ένας νεαρός, αφού έδωσε κατ’ επανάληψη στο Πανεπιστήμιο, δεν τα κατάφερε, γιατί ποτέ του δεν διάβαζε στα σοβαρά. Έτσι πήγε και παρακάλεσε ένα πολιτικό να τον διορίσει σε κάποια καλή θέση. Η αξίωση του ήταν μια θέση, που να μην έχει πολλή δουλειά και πολλές φασαρίες, να είναι ήσυχη, άνετη και ξεκούραστη. Και ο πολιτικός εκείνος, επειδή ήταν κάπως άνθρωπος του καθήκοντος, έπιασε και του έγραψε ένα γραμματάκι.
- Κοίταξε, παιδί μου, του λέει. Με έβαλες σε μεγάλο προβληματισμό. Γιατί, αν σε διορίσω σε κανένα Υπουργείο ή καμιά τράπεζα, θα έχεις πολλούς προϊσταμένους. Και όλοι έχουν αξιώσεις. Άρα δεν θα είσαι ήσυχος στη θέση αυτή. Δεν ξέρω τι να κάνω. Να σε διορίσω σε καμιά καλή επιχείρηση; Εκεί έχεις προοπτικές και βγάζεις χρήματα, αλλά πρέπει να έχεις όρεξη για πολλή δουλειά. Εσύ όμως δεν θέλεις κοπιαστική δουλειά. Έχω σπάσει το κεφάλι μου, τι να κάνω για σένα. Ο μόνος τόπος που ξέρω ότι είναι ήσυχος και γαλήνιος, χωρίς κόπο και χωρίς φασαρία, είναι ένας. Το κοιμητήριο! Αυτές τις προϋποθέσεις που ζητάς, τις βρίσκει κανείς μόνο στην γαλήνη του κοιμητηρίου (μακριά από μας!). Γι’ αυτό, ή διόρθωσε τις αξιώσεις σου, ή σε παρακαλώ μην επιμένεις να σου βρω εγώ θέση, γιατί δεν θα μείνεις ευχαριστημένος από μένα! Πρόσεξε γιατί με τέτοια μυαλά δεν θα μπορέσεις ποτέ να κάνεις πραγματικά προκοπή. Με τέτοιες αξιώσεις γαλήνης και ησυχίας χωρίς δουλειά και κόπους, θα μείνεις για πάντα αποτελματωμένος.
Αν αυτό, αδελφοί μου, ισχύει για την παρούσα ζωή, ισχύει πολύ περισσότερο για την αιώνια ζωή, για την αληθινή ζωή, που χαρίζει ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός.
Αν, λοιπόν, αδελφέ μου, θέλεις να αξιωθείς να βρεθείς κοντά Του, πρέπει να Τον μιμηθείς τον Χριστό, γιατί Εκείνος είπε: «Ὁ πατήρ μου ἕως ἄρτι ἐργάζεται, κἀγὼ ἐργάζομαι».
Τι σημαίνει «ἕως ἄρτι;» Σημαίνει: «Ποτέ δεν ξεκουράστηκα».
Και πώς εργαζόταν ο Χριστός; Με ταπείνωση, με κόπο, με θυσία.
Γι’ αυτό κι εμείς πρέπει να εργαζόμαστε, όσο πιο συνειδητά μπορούμε, για τη βασιλεία του Θεού, για να δημιουργήσουμε προϋποθέσεις μέσα μας, να έρθει και να κατοικήσει ο Χριστός. Εκείνος είπε: «Μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ». Μακάριοι εμείς που ακούμε τον λόγο του Θεού, όχι με τα έξω αυτιά αλλά με την καρδιά, γιατί έτσι έρχεται ο Χριστός μέσα μας. Γιατί ο Χριστός πρόσθεσε: «Μακάριοι όχι μόνο οι ακούοντες τον λόγον του Θεού αλλά και φυλάσσοντες αυτόν»
Άμα δεν τηρείς το θέλημα Του, δεν δημιουργείς προϋποθέσεις να έχεις τον Χριστό να κάθεται μέσα στην καρδιά σου! Θα ξαναφύγει. Και θα ξαναφύγει, το πιο φοβερό μερικές φορές, ανεπιστρεπτί! Γιατί; Γιατί ο άνθρωπος, όταν καταλάβει την αλήθεια και την προδίνει με την επιμονή του σε αμαρτίες, γίνεται πιο αδικαιολόγητος! Και παροργίζει τον Θεό! Διώχνει τη Χάρη Του! Και σιγά-σιγά κινδυνεύει να πορωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε να φτάσει να κλείσει οριστικά την πόρτα στη αγάπη και στο έλεος του Θεού!
Ο Χριστός με τις πρεσβείες της Παναγίας Μητέρα Του να μας φυλάει από τέτοια έκπτωση και αναισθησία! Και να μας ξυπνάει στην πρόθυμη ακρόαση και τήρηση του αγίου θελήματός Του!