ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. 10, 16-21)
†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ
(Κήρυγμα στη Λαμία, στις 18/10/2000)
1. Το μόνιμο κέρδος
Για τις μετακινήσεις, όνειρο σχεδόν όλων είναι να αποκτήσουν ένα σύγχρονο αυτοκίνητο. Μοντέλο τελευταίου τύπου, όπως λέμε. Επειδή όμως όλα τα μοντέλα θέλουν καύσιμα και παθαίνουν βλάβες, χρειάζονται εκείνους που τα επισκευάζουν. Γι’ αυτό είναι γεμάτος ο τόπος από συνεργεία και βενζινάδικα.
Όμως υπάρχει ένα άλλου είδους «μηχάνημα», πολύ παλιό, που είναι για τον καθένα μας το πολυτιμότερο μοντέλο. Είναι το σώμα μας, ο εαυτός μας. Αλλά και αυτό το μοντέλο, παρότι είναι φτιαγμένο από τον καλύτερο μηχανικό, χαλάει. Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι σπεύδουν να αποκτήσουν ειδικότητα στη συντήρηση και στην επιδιόρθωση αυτού του «μοντέλου», όταν τύχει να πάθει ζημιές. Είναι οι γιατροί. Γιατρός είχε γίνει ο άγιος και πανεύφημος απόστολος και ευαγγελιστής Λουκάς, επειδή υπολόγιζε ότι η τσέπη των γιατρών όλο και πλαταίνει. Γιατί, όσα και να ‘χει ένας άνθρωπος, λίγα ή πολλά, πάντα κυνηγάει και προσέχει την υγεία του, δίνοντας στους γιατρούς ό,τι και αν χρειαστεί. Ό,τι και αν του ζητήσουν.
Αυτά ήταν τα ιδανικά του Λουκά. Εκεί είχε στραμμένο τον νου του, όπως τόσοι άνθρωποι. Γιατί το όραμα της πλατειάς τσέπης είναι πολύ γοητευτικό. Για να μπορείς να έχεις σπίτι, όπως το ποθείς, και αυτοκίνητο ακριβό και όμορφο, όπως το λαχταράς. Το πρώτο που κυνηγάει ο άνθρωπος με κάθε τρόπο είναι τα χρήματα.
Αλλά ενώ εκεί ήταν κολλημένη η καρδιά, οι οραματισμοί, οι πόθοι και οι στόχοι του απλού Λουκά τότε, κάποια στιγμή γνώρισε τον Χριστό. Και κοντά στο Χριστό κατάλαβε ότι ήταν φτωχός. Και στην τσέπη, γιατί τότε άρχιζε την καριέρα του, αλλά και μέσα, στη καρδιά του. Από εσωτερικό περιεχόμενο ήταν φτωχός. Γι’ αυτό ζήτησε κάτι να αποκτήσει, και πήγε κοντά Του.
Κατετάγη στους εβδομήκοντα αποστόλους και διαπίστωσε, χωρίς να το περιμένει, ότι πηδούσε από έκπληξη σε έκπληξη. Μια φορά τους είπε ο Χριστός: «Πηγαίνετε να κηρύξετε στα χωριά και στις πόλεις». Πήγαν. Και όταν γύρισαν του είπαν: «Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί σου».
Αισθανόμαστε τον εαυτό μας γερό και δυνατό, όταν κάποιος άνθρωπος μας κάνει υπόκλιση, έστω και από συμφέρον. Έστω και υποκριτικά. Αισθανόμαστε ότι μεγαλώνουμε, όταν μας καλοχαιρετάνε πολλοί. Και τότε τα μυαλά μας παίρνουν πολύ αέρα.
Όλοι ξέρουμε ότι δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα από το να νικήσει ένας άνθρωπος τον θάνατο. Αλλά καμιά φορά τον νικάει ένας καλός γιατρός. Γι’ αυτό λέμε τον γιατρό «σωτήρα μας». Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο, που δεν το νικάει ο γιατρός αλλά, αν τύχει και το δει, τρέμει. Ποιό είναι αυτό; Ο διάβολος και τα έργα του. Εκείνοι που δεν τον φοβούνται και δεν τον υποψιάζονται, είναι οι πιο ταλαίπωροι. Γιατί όποιος δεν ξέρει να προφυλαχθεί από τον εχθρό του, ουαί και αλλοίμονό του τι μπορεί να πάθει και πού μπορεί να καταντήσει.
Να, λοιπόν, ο απόστολος Λουκάς γυρίζοντας από την περιοδεία στην οποία τον είχε στείλει ο Χριστός, κάθε μέρα συνειδητοποιεί ότι τα δαιμόνια υποτάσσονται «εν τω ονόματι» του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τα δαιμόνια έτρεμαν και τρέμουν πάντοτε όταν ακούνε το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Γι’ αυτό και είπε μαζί με τους άλλους αποστόλους όταν γύρισε: «Κύριε, και τα δαιμόνια υποτάσσεται ημίν εν τω ονόματί σου».
Αλλά τι παράξενο! Ενώ είχε αισθανθεί ο απόστολος Λουκάς ότι ψήλωσε λίγο πιο πολύ απ’ ό,τι φανταζόταν με το να δει να υποτάσσονται τα δαιμόνια σ’ αυτόν «εν τω ονόματι» του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, άκουσε από τον Χριστό λόγια, που θα λέγαμε ότι ήταν ψυχρολουσία. Παγωμένο νερό στην πλάτη.
«Μη χαίρετε εν τούτω, ότι τα δαιμόνια υποτάσσεται υμίν. Χαίρετε δε μάλλον ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις ουρανοίς». Τι να το κάνεις να υποτάσσεις τα δαιμόνια και να τα πατάς, να τα πατάς κάτω, όταν το όνομά σου δεν είναι γραμμένο στην αιώνια ζωή, στο βιβλίο του Θεού; Όταν δεν πρόκειται να κληρονομήσεις την αιώνια ζωή;
Αναφέρεται στο βίο ενός Ρώσου αγίου ότι σε μία συζήτηση κάτι του πρότειναν, για κάποιο επίγειο κέρδος του μίλησαν. Αλλά τους απάντησε: «Κοιτάξτε να σας πω. Κάθε πράγμα που δεν συνοδεύει τον άνθρωπο στην αιώνια ζωή, δεν αξίζει τον κόπο, ούτε σ’ αυτήν να το αναζητεί. Ούτε να ψάχνει να το βρει, γιατί δεν θα το έχει για πάντα».
2. Ο κατασκευαστής βρήκε το πρόβλημα
Κάποια παλιότερη εποχή στην Αμερική, ένας άνθρωπος, που είχε νομίσει ότι πήρε το καλύτερο μοντέλο αυτοκινήτου, από την χαρά του έτρεχε μέσα στους εθνικούς δρόμους σαν τρελός. Σε κάποιο σημείο όμως έπαθε βλάβη. Πήγε σε ένα γκαράζ και έψαχναν διάφοροι μηχανικοί, αλλά δεν εύρισκαν τίποτε. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι φταίει. Ξαφνικά ήρθε ένα άνθρωπος με το αυτοκίνητό του, κάπως ανάλογο μοντέλο, σταμάτησε, κατέβηκε κάτω, έριξε μια ματιά και αμέσως το βρήκε. «Νάτο. Αυτό είναι». Και το διόρθωσε σε δυο λεπτά.
Οι μηχανικοί γούρλωσαν μάτια και άνοιξαν αυτιά για να ακούσουν. Τι ήταν εκείνο που οι ίδιοι δεν μπορούσαν να το φαντασθούν; Και γιατί αυτός το διόρθωσε τόσο εύκολα;
-Ποιός είσαι συ; του λένε.
- Είμαι ο Ford, τους λέει. Εγώ το έφτιαξα αυτό το αυτοκίνητο.
Είναι αληθινή ιστορία. Ξέρετε τα αυτοκίνητα Ford. Ο Ford που έφτιαξε εκείνο το αυτοκίνητο, ήξερε τα ασθενή του σημεία και το επισκεύασε αμέσως.
Ο δημιουργός Θεός μας, ξέρει τα αληθινά ελαττώματα και τις πραγματικές βλάβες, τις δικές μας, και μας δίνει το φάρμακο, τη διόρθωση, την θεραπεία. Για να διατηρείται το «αυτοκίνητό» μας, όπως το ποθούμε. Και για να γίνεται όλο και καλύτερο. Γιατί η Αγία Γραφή μάς λέγει, ότι αυτό που τώρα το αισθανόμαστε σαν ένα «πήλινο σκεύος», θα ανακαινιστεί. Ας το βλέπουμε να φθείρεται συνεχώς και ιδίως όταν είμαστε στα γεράματα, με άσπρα μαλλιά, μάλλον χωρίς μαλλιά ή και χωρίς μυαλά, γιατί φεύγουν και τα μυαλά στα γεράματα. Τότε είναι που αισθανόμαστε την φθορά περισσότερο.
Αλλά λέει ο Θεός ότι το σώμα που έφτιαξε θα ανακαινιστεί και θα γίνει καλύτερο και πολυτιμότερο.
Όταν αυτά τα κατάλαβε ο απόστολος Λουκάς, άνοιξαν τα μάτια της ψυχής του, άνοιξαν οι ορίζοντές του, η γνώση του και η κατανόησή του. Κατάλαβε το μυστικό της ζωής. Κατάλαβε κάτι ακόμη πολύ περισσότερο. Ότι, όση γνώση και αν έχεις, όση ευστροφία και αν έχεις, όση σοφία και αν έχεις, όση εξυπνάδα και αν έχεις, αν δεν δημιουργήσεις σωστό κριτήριο για τον εαυτό σου, με το οποίο να κρίνεις εκείνα που κάνεις, εκείνα που έχεις, εκείνα που επιθυμείς και εκείνο που είσαι, τελικά θα μείνεις ένα σαράβαλο, που προορίζεται για πέταμα.
Από τότε ο απόστολος Λουκάς ξεχύθηκε στον κόσμο και φώναζε στους ανθρώπους: «Μάθετε, ποιά είναι η αληθινή σοφία. Αποκτείστε το κριτήριο που λέγεται: Ιησούς Χριστός, ανάσταση και αιώνια ζωή».
3. Το φανάρι του Διογένη και το δικό μας
Θα τελειώσουμε με μια μικρή ιστορία με τον Διογένη, όχι όπως συνέβηκε τότε, την παλιά εποχή, αλλά όπως μας την παρουσιάζει ένας σύγχρονος συγγραφέας να συμβαίνει στην εποχή μας.
Ο Διογένης που παλιά γύριζε με το φανάρι του και γύριζε από πόλη σε πόλη, για να βρει άνθρωπο που να διατηρεί το σωστό ήθος, πήγε και στη Νέα Υόρκη. Είδε το άγαλμα της Ελευθερίας και ρώτησε τους Αμερικάνους: «Ώστε το μεγαλύτερό σας ιδανικό είναι η ελευθερία, η δική σας και του κόσμου;» Μιλώντας όμως μαζί τους, έμαθε ότι το μεγαλύτερο ιδανικό τους είναι τα δολλάρια. Πόσο αξίζει ο άνθρωπος κατά την Αμερικάνικη φιλοσοφία; Όσα δολλάρια έχει. Αυτός αξίζει τόσα, αυτός τόσα, αυτός τόσα. Με δολλάρια μετριέται ο άνθρωπος.
Απογοητεύτηκε και έφυγε. Πήγε στο Παρίσι.
-Ποιά είναι τα ιδανικά σας εδώ;
-Ελευθερία, ισότητα και αδελφοσύνη, του είπαν.
Ψάχνει να βρει στην καθημερινότητά τους ελευθερία, ισότητα, και αδελφοσύνη, πουθενά!
Απογοητεύτηκε και πήγε στο Βερολίνο. Ψάχνοντας στο Βερολίνο να βρει κάποιον να τον ρωτήσει για τα ιδανικά τους, ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι είχε χάσει ο ίδιος το φανάρι του.
-Τι ψάχνεις, Διογένη, να βρεις; τον ρώτησαν.
-Το φανάρι μου, τους είπε.
Φώναζε και ωρυόταν να βρει το φανάρι του. Είχε χάσει το φανάρι του. Τι σημαίνει «το φανάρι» του; Το κριτήριο το σωστό. Με το φανάρι ζητούσε να βρει την αλήθεια.
Και εμείς πρέπει να κάνουμε πόθο και στόχο να βρούμε και να κρατήσουμε το φανάρι μας, δηλαδή το κριτήριο το σωστό, όπως κράταγε, κατά την παράδοση την αρχαία, συνεχώς το φανάρι του ο Διογένης και έλεγε: «Άνθρωπο ζητώ». Τι άνθρωπο; Με σωστά μυαλά. Με σωστές τοποθετήσεις. Με σωστή κοσμοθεωρία. Με σωστή αντίληψη για το τι είναι ο άνθρωπος, και ποιος είναι ο Θεός! Τι είναι η αιώνια ζωή.
Γιατί άμα σ’ αυτά σφάλλει ο άνθρωπος, τότε τον περιμένει η φθορά και ο αιώνιος θάνατος. Σαν σπασμένο και καταστραμμένο υλικό που το βλέπουμε και μας πιάνει θλίψη.
Ας παρακαλέσουμε τον Κύριο Ιησού Χριστό, να μας φωτίζει να ψάχνουμε για το σωστό φανάρι. Όπως έψαξε και το βρήκε ο απόστολος Λουκάς. Και να το κρατάμε πάντοτε. Γιατί διαφορετικά τη ζωή μας θα βυθιστεί στο σκοτάδι, στην αθλιότητα και στην ταλαιπωρία.